Journal (Orc Temple)

Zatraciłem już poczucie czasu…

Nie mam już pojęcia, od jak dawna nie widziałem światła dziennego. Zdaje się, że jakieś 23 dni, ale nie mam pewności. Zaciągają nas do kopalni przed wschodem słońca i wyprowadzają po zmierzchu.

Robota jest cholernie ciężka. Te dranie nie mają dla nas litości. Nie ma tu miejsca dla słabych. Zachorowałeś? Zgubiłeś się? A może jesteś ranny? Masz pecha, mają to gdzieś. Zostawią cię na pewną śmierć.

Nie wiem, jak tego dokonam, ale muszę się stąd wydostać!

Nieustannie kopiemy i przedzieramy się w głąb góry…

Wejście przemieniło się już w olbrzymią jamę. Po co im tak wielki szyb? A może to wcale nie jest kopalnia…

Jeden z chłopaków powiedział mi, że orkowie nie mają serca. I to nie miała być metafora. W ich klatkach piersiowych po prostu nie biją serca. Jeśli to prawda, to jakim cudem żyją? Ludzie wariują, nie odróżniają już rzeczywistości od urojeń. Szczerze, to wcale się nie dziwię.

Wiem jedynie, że kapłani boją się tego miecza. Widziałem go. To wspaniała rzecz. Gdyby udało mi się go zdobyć, rozprawiłbym się z nimi…

Wiem, gdzie przechowują miecz. Spoczywa w przedniej komnacie świątyni, ale strzeże go jeden z kapłanów.

Postanowiłem. Zamierzam stąd uciec. Zostawię tutaj mój dziennik, być może komuś się przyda…